Definisi Isu: Rotan, CCTV dan Krisis Buli di Sekolah
Isu rotan dan pemasangan CCTV di sekolah merujuk kepada cadangan dasar yang mahu memperluas hukuman rotan sekolah serta penggunaan kamera litar tertutup sebagai alat menangani buli di sekolah, meningkatkan disiplin sekolah dan menjamin keselamatan pelajar melalui pemantauan berterusan terhadap tingkah laku murid di kawasan sekolah, termasuk ruang yang berisiko berlakunya keganasan dan gangguan seksual. Cadangan memperluas penggunaan rotan serta memperkukuh langkah keselamatan pelajar muncul sebagai antara isu utama pada penghujung minggu pertama perbahasan Rang Undang-Undang Perbekalan 2027 peringkat dasar di Dewan Rakyat. Isu pendidikan yang dibincangkan bukan sekadar akademik, tetapi sangat tertumpu kepada disiplin sekolah, keselamatan pelajar dan gejala buli di sekolah yang semakin membimbangkan.
Cadangan Rotan: Disiplin Tegas atau Risiko Psikologi?
Cadangan memperluas hukuman rotan sekolah datang daripada Lim Guan Eng yang melihat rotan sebagai antara langkah menangani masalah disiplin dan buli di sekolah. Beliau berhujah bahawa pada era 1970-an, merotan dibenarkan secara meluas dan menurutnya tidak wujud kes bunuh atau rogol seperti yang sering dilaporkan hari ini, malah beliau mendakwa tiada kesan psikologi negatif ke atas pelajar dan ramai yang berjaya kemudian hari. Namun hujah nostalgia ini wajar dipersoal. Pengalaman lampau tidak boleh dijadikan bukti kukuh bahawa hukuman fizikal selamat untuk semua murid dalam konteks sosial yang jauh berbeza hari ini. Menariknya, Lim sendiri mencadangkan guru yang ditugaskan merotan perlu menjalani pemeriksaan psikologi berkala. Ini seakan mengakui bahawa kuasa menghukum boleh disalah guna dan memerlukan kawalan ketat, sekali gus menimbulkan persoalan: jika rotan begitu “selamat”, mengapa perlu saringan psikologi yang rapi?
CCTV di Sekolah: Pelindung Bukti atau Budaya Pengawasan?
Selain rotan, Lim Guan Eng mengesyorkan peruntukan kecemasan bagi pemasangan kamera litar tertutup (CCTV) di lebih 10,000 sekolah kerajaan di seluruh negara. Dari sudut keselamatan pelajar, CCTV sekolah boleh membantu mengesan dan merekod insiden buli di sekolah, memudahkan tindakan disiplin sekolah dan menjadi bukti apabila berlaku keganasan atau gangguan seksual. Cadangan membentuk sistem sokongan antibuli dan antigangguan seksual yang menyeluruh, termasuk meningkatkan rondaan keselamatan serta program libat urus bersama pelajar dan ibu bapa, menunjukkan niat untuk menjadikan sekolah lebih selamat. Namun budaya pengawasan berterusan juga boleh menimbulkan rasa tidak dipercayai dalam kalangan murid dan guru. Jika CCTV dijadikan tonggak utama, sekolah berisiko bergantung kepada kamera, bukan hubungan manusia, untuk menyelesaikan masalah tingkah laku. Pengawasan tanpa pendidikan emosi dan empati hanya merakam buli, bukan mencegah puncanya.
Perspektif Alternatif: Latihan Guru dan Sokongan Psikologi
Di sebalik fokus kepada rotan dan CCTV, cadangan Ramkarpal Singh menonjolkan pendekatan yang lebih berasaskan pencegahan dan kesihatan mental. Beliau menegaskan isu keselamatan dan gejala buli di sekolah tidak boleh dipandang ringan dan mencadangkan peruntukan khas bagi melatih guru mengenal pasti tanda awal tekanan emosi serta potensi keganasan dalam kalangan murid. Beliau turut menggesa setiap sekolah dilengkapi bilangan kaunselor yang mencukupi serta program penilaian psikologi berstruktur bagi membolehkan intervensi awal dilaksanakan. Pendekatan ini mengakui bahawa buli di sekolah bukan sekadar masalah nakal, tetapi simptom tekanan emosi, konflik identiti dan kegagalan sistem sokongan. Berbanding hukuman rotan sekolah yang menumpukan kepada akibat, latihan guru dan kaunseling cuba menyentuh akar masalah. Jika digabungkan dengan sistem antibuli yang dicadangkan Lim, fokus kepada sokongan psikologi boleh menjadikan disiplin sekolah lebih berperikemanusiaan, bukan sekadar menghukum.
Kesimpulan: Sekolah Perlukan Empati Lebih Daripada Rotan
Perbahasan rotan dan CCTV mendedahkan keresahan mendalam terhadap keselamatan pelajar dan kegagalan menangani buli di sekolah. Rotan mungkin memberi kesan segera terhadap disiplin sekolah, dan CCTV sekolah boleh membantu mengesan pelaku, tetapi kedua-duanya berisiko menormalisasi budaya takut dan pengawasan jika tidak disertai perubahan sikap dan sokongan emosi. Cadangan pemeriksaan psikologi berkala kepada guru pelaksana hukuman serta latihan guru mengenal pasti tekanan emosi murid menunjukkan penggubal dasar sedar bahawa psikologi pelajar dan guru tidak boleh dipisahkan daripada isu disiplin. Jalan ke hadapan bukan memilih antara rotan atau CCTV, tetapi menilai semula falsafah disiplin: adakah kita mahu murid patuh kerana takut, atau matang kerana difahami dan dibimbing? Jika sasaran kita ialah sekolah yang selamat dan membina karakter, empati dan intervensi awal perlu menjadi pusat, sementara hukuman kekal sebagai pilihan terakhir, bukan refleks pertama.
