Buli di sekolah bukan lagi isu disiplin biasa
Buli di sekolah merujuk kepada perlakuan menyakiti, mengugut atau memperlekeh rakan sama ada secara fizikal, emosi atau sosial yang berlaku berulang kali dalam persekitaran pendidikan, dan gejala ini menjadi ancaman serius kepada keselamatan sekolah apabila melibatkan kecederaan parah dan boleh meragut nyawa pelajar. Tragedi kematian seorang pelajar di Kuala Pilah yang dipercayai berkaitan kejadian dipukul telah mengubah perbahasan tentang buli daripada isu disiplin kecil kepada krisis keselamatan murid. Dalam kes terbaharu, Muhammad Idlan Fareeq Shahril, 14 tahun, ditemukan tidak sedarkan diri di kawasan asrama sebelum disahkan meninggal dunia di hospital pada malam Jumaat. Kedua-dua insiden ini mengangkat satu hakikat pahit: sistem sedia ada gagal melindungi anak-anak yang sepatutnya paling selamat ketika berada di sekolah.
Seruan tindakan tegas: Kementerian tidak boleh tunggu nyawa seterusnya
Nada politik sudah jelas: Kementerian Pendidikan mesti bergerak pantas, bukan lagi menunggu laporan berkala dan jawatankuasa baharu setiap kali berlaku tragedi. Seorang pemimpin parti menegaskan bahawa kerajaan khususnya KPM mesti mengambil tindakan tegas dan segera menghentikan gejala buli di sekolah susulan kematian pelajar di Kuala Pilah. Sekolah, yang sepatutnya menjadi tempat paling selamat untuk anak-anak belajar, kini dipersoalkan tahap keselamatannya apabila pelajar boleh terdedah kepada keganasan dan buli. Petikan yang wajar dijadikan garis merah ialah: "Kerajaan mesti bertindak tegas. Jangan tunggu sehingga lebih banyak nyawa menjadi korban sebelum masalah buli ini ditangani". Ini bukan sekadar luahan emosi; ia satu penilaian terhadap kegagalan struktur, di mana buli yang melibatkan keganasan fizikal sehingga kecederaan parah atau kehilangan nyawa perlu ditangani sebagai kes keselamatan dan jenayah, bukan setakat rekod disiplin.
Budaya hiburan yang normalisasikan buli mesti dihentikan
Isu buli di sekolah tidak terhenti di pagar sekolah; ia berkait rapat dengan apa yang anak-anak lihat di skrin setiap hari. Seorang tokoh awam menggesa supaya semua bentuk drama dan filem yang mempromosikan budaya buli secara tidak langsung atas alasan memberikan pengajaran kepada penonton dihentikan kerana dikhuatiri mencetuskan perlakuan "copycat" dalam kalangan anak muda. Apabila watak "kapla", "taiko" atau "otai" diglamourkan, pelajar asrama yang mencari identiti mudah meniru gaya dan keganasan tersebut. Gesaan itu dibuat sejurus selepas Muhammad Idlan, anak sulung daripada tiga beradik, ditemukan tidak sedarkan diri di asrama sebelum meninggal dunia di hospital. Mengaitkan tragedi sebenar dengan budaya hiburan mungkin pahit bagi sebahagian penggiat seni, tetapi kita tidak boleh menafikan pengaruh visual terhadap perlakuan remaja. Jika kandungan kononnya "mendidik" tetapi menjadikan buli sebagai hiburan, ia sebenarnya menyumbang kepada normalisasi keganasan.
Keselamatan sekolah perlu dilihat sebagai ekosistem, bukan sekadar peraturan
Apabila pelajar boleh mati selepas dipercayai dipukul, persoalan utama bukan lagi siapa pembuli semata-mata, tetapi bagaimana keselamatan sekolah boleh longgar hingga kejadian sebegitu berlaku tanpa dikesan lebih awal. Keselamatan sekolah menuntut ekosistem yang menggabungkan peraturan jelas, penguatkuasaan yang konsisten, kesedaran pelajar dan keberanian warga sekolah untuk melapor. Tragedi terbaharu ini menimbulkan persoalan serius tentang tahap keselamatan pelajar di sekolah, seperti yang dinyatakan oleh seorang ahli Parlimen. Namun setakat persoalan tanpa tindakan tidak akan mengubah apa-apa. Jika pelajar, guru dan warden merasakan sistem pelaporan tidak akan melindungi mereka atau tidak diambil serius, gejala buli akan terus subur di lorong asrama dan sudut kelas. Buli hanya akan berhenti apabila setiap tanda awal dipandang sebagai ancaman keselamatan, bukan sekadar "budak nakal".
Ke hadapan: Kerajaan mesti menggoncang sistem, bukan sekadar keluarkan kenyataan
Kematian pelajar akibat dipercayai dipukul adalah garis penamat moral yang jelas: kegagalan melindungi nyawa di tempat yang sepatutnya paling selamat. Kerajaan telah diingatkan supaya tidak menunggu lebih banyak nyawa menjadi korban sebelum bertindak dengan tegas. Seruan terhadap penggubal dasar dan penggiat hiburan supaya menghentikan kandungan yang mempromosikan budaya buli secara tidak langsung menunjukkan kesedaran bahawa pencegahan tidak boleh berlaku dalam silo sekolah sahaja. Namun, kenyataan pedas tanpa perubahan struktur hanya mengulangi kitaran tragedi dan takziah. Apa yang wajar ialah keberanian politik untuk menyemak semula cara kita melihat buli: sebagai ancaman keselamatan sekolah yang menuntut tindakan kerajaan pendidikan yang jelas, boleh dikesan dan boleh dipertanggungjawabkan. Jika sistem kekal seperti biasa, kita sebenarnya memilih untuk menerima risiko bahawa satu lagi anak mungkin pulang dari asrama dalam keranda, bukan dalam jubah konvokesyen.
