Kekalkan masa untuk penguasaan bahasa
Waktu pengajaran bahasa ialah peruntukan masa dalam jadual sekolah untuk membina kecekapan murid membaca, menulis dan berkomunikasi dalam sesuatu bahasa. Kementerian Pendidikan (KPM) memutuskan bahawa Bahasa Melayu, Bahasa Cina dan Bahasa Tamil masing-masing kekal menerima 12 waktu seminggu dalam Kurikulum Persekolahan 2027 (KP2027). Ketetapan ini meliputi Bahasa Melayu di Sekolah Kebangsaan (SK), Bahasa Cina di Sekolah Jenis Kebangsaan Cina (SJKC) dan Bahasa Tamil di Sekolah Jenis Kebangsaan Tamil (SJKT). Pada hemat saya, keputusan ini wajar: masa belajar yang mencukupi ialah syarat penting untuk murid berlatih, bukan sekadar menghabiskan sukatan. Ia juga memberi isyarat bahawa pembaharuan kurikulum tidak sepatutnya mengecilkan ruang bagi bahasa yang menjadi teras pembelajaran murid di setiap aliran.
Keputusan selepas suara pihak berkepentingan
KPM memaklumkan keputusan itu dibuat selepas penelitian dan sesi libat urus bersama pihak berkepentingan mengenai peruntukan waktu pengajaran bahasa dalam KP2027. Kementerian turut menyatakan bahawa penguasaan bahasa dan keperluan pembelajaran murid daripada semua aliran kekal sebagai keutamaan. Latar perbincangan ini penting kerana cadangan penyusunan semula yang dikaitkan dengan pengurangan Bahasa Tamil di SJKT daripada 12 kepada 10 waktu seminggu telah mencetuskan bantahan Timbalan Presiden MIC, M Saravanan. Kebimbangan turut disuarakan dalam kalangan guru, ibu bapa, PIBG dan masyarakat India tentang masa depan pendidikan bahasa ibunda. Pengekalan 12 waktu menunjukkan pandangan tersebut diambil kira. Namun, mutu libat urus akhirnya perlu dinilai melalui pelaksanaan yang menjaga keperluan murid, bukan sekadar pengumuman bahawa tiada pengurangan.
Impak kepada murid dan sekolah
Bagi murid, masa yang diperuntukkan boleh membuka lebih banyak ruang untuk latihan membaca, menulis dan berkomunikasi dalam Bahasa Melayu, Cina dan Tamil. Hal ini penting kerana kemahiran bahasa berkembang melalui penggunaan dan latihan yang berterusan. Untuk Bahasa Melayu sekolah, 12 waktu seminggu mengekalkan ruang pembelajaran yang sama di SK, sementara SJKC dan SJKT turut mengekalkan peruntukan bagi bahasa masing-masing. Guru dan pihak sekolah pula dapat merancang pengajaran tanpa perlu menyesuaikan diri dengan pemotongan waktu yang dicadangkan. Pada masa sama, kebimbangan sesetengah ibu bapa bahawa jadual pembelajaran boleh membebankan anak wajar diberi perhatian. Jumlah waktu semata-mata tidak menjamin pembelajaran berkesan; sekolah perlu memastikan masa itu digunakan dengan kaedah yang membantu murid maju tanpa menambah tekanan yang tidak perlu.
Pengekalan masa mesti disusuli pengajaran bermutu
Keputusan mengekalkan 12 waktu ialah langkah yang tepat kerana ia mengelakkan pengurangan ruang belajar ketika murid masih perlu mengukuhkan kemahiran asas. Untuk Bahasa Tamil SJKT, kepastian ini juga meredakan kebimbangan yang timbul susulan cadangan pemotongan; prinsip yang sama terpakai kepada Bahasa Melayu di SK dan Bahasa Cina di SJKC. Namun, angka 12 tidak patut dianggap sebagai ukuran kejayaan dengan sendirinya. Nilainya bergantung pada sama ada murid mendapat peluang sebenar untuk membaca, menulis dan berkomunikasi, serta sama ada keperluan mereka dalam aliran berbeza diberi perhatian. KPM sudah menegaskan penguasaan bahasa dan keperluan pembelajaran semua murid sebagai keutamaan. Kini, sekolah perlu menjadikan peruntukan itu masa pembelajaran yang bermakna. Mengekalkan waktu ialah asas yang baik; memastikan setiap murid mendapat manfaat daripadanya ialah tanggungjawab seterusnya.
