Bantuan RM1 Juta: Langkah Berani, Tetapi Mangsa Masih Takut Terperangkap
Bantuan kewangan mangsa keganasan rumah tangga ialah inisiatif kerajaan yang menyediakan dana, perlindungan sementara dan sokongan profesional supaya mangsa yang tidak mempunyai sumber kewangan sendiri boleh keluar dari rumah yang tidak selamat bersama anak-anak dan memulakan kehidupan baharu dengan lebih teratur dan bermaruah.
Inti utama pengumuman terbaharu ini jelas: wang tidak lagi boleh dijadikan alasan untuk memaksa mangsa kekal dalam rumah yang penuh keganasan. Kementerian Pembangunan Wanita, Keluarga dan Masyarakat (KPWKM) menyediakan inisiatif bernilai kira-kira RM1 juta khusus untuk wanita yang terperangkap dalam keganasan rumah tangga dan tidak mempunyai sumber kewangan untuk meninggalkan kediaman bersama anak-anak. Ini bukan bantuan kebajikan biasa; ia isyarat politik dan moral bahawa keselamatan nyawa didahulukan berbanding imej keluarga yang tampak “baik-baik” di luar. Datuk Seri Nancy Shukri menegaskan bantuan ini bertujuan membolehkan mangsa keluar daripada persekitaran tidak selamat serta memulakan kehidupan baharu.
Keganasan Rumah Tangga Bukan Sekadar Pukulan: Ekonomi Juga Senjata
Satu kesilapan besar masyarakat ialah menyempitkan definisi keganasan rumah tangga kepada lebam di badan dan jeritan di ruang tamu. Hakikatnya, kawalan kewangan pasangan sehingga wanita tidak mampu memenuhi keperluan diri dan keluarga juga merupakan bentuk keganasan rumah tangga yang serius. Apabila suami tidak menyediakan wang untuk keperluan rumah tangga atau mengawal akses pasangan terhadap kewangan, ia bukan “cara mendidik”, tetapi satu bentuk kawalan yang boleh mencetuskan tekanan emosi dan menjejaskan kesejahteraan anak-anak.
Keganasan ekonomi ini licik kerana sukar dibuktikan, namun kesannya mendalam: mangsa hilang autonomi, rasa diri tidak berguna dan akhirnya terperangkap kerana tidak mampu berdikari. Menurut Nancy Shukri, kawalan kewangan dan ekonomi boleh menyebabkan mangsa berasa tertekan, tidak berpuas hati dengan pasangan dan menjejaskan kehidupan seluruh keluarga. Selagi masyarakat menganggap suami “hak mutlak” atas dompet keluarga, selagi itu ramai wanita akan terus menderita dalam diam.
Apa Sebenarnya Ditawarkan: Duit, Rumah Transit dan Sokongan Emosi
Bantuan kewangan kira-kira RM1 juta ini bukan sekadar serahan tunai tanpa hala tuju. Fokusnya ialah memberi ruang selamat dan masa untuk mangsa bernafas, berfikir dan merancang hidup baharu. Nancy Shukri menjelaskan, bantuan kewangan disediakan untuk wanita yang tiada duit untuk membawa anak lari daripada keganasan rumah tangga, di samping penyediaan rumah transit untuk perlindungan sementara.
Lebih penting, sokongan tidak berhenti pada wang. Mangsa juga boleh mendapatkan khidmat kaunseling, bantuan perundangan dan kemudahan rumah transit. Di sinilah peranan sokongan wanita tertekan benar-benar diuji: kaunselor membantu memulihkan emosi, peguam menjelaskan hak dan pilihan undang-undang, manakala rumah transit memberi perlindungan fizikal. Kementerian turut bekerjasama dengan pertubuhan bukan kerajaan untuk menyediakan rumah transit kepada mangsa yang memerlukan perlindungan sementara. Ini ekosistem sokongan, bukan bantuan sekali beri kemudian dibiarkan.
Di Mana Mahu Mula: PRISMAnita dan Program Kesedaran
Ramai mangsa tidak tahu pintu mana perlu diketuk, dan di sinilah kerajaan perlu lebih lantang. Nancy Shukri menyatakan wanita yang memerlukan bantuan boleh mendapatkan maklumat lanjut dengan mengunjungi pejabat Perantara Rujukan, Intervensi, Sokongan, Maklumat dan Advokasi Wanita (PRISMAnita) yang terdapat di semua negeri. Di pusat inilah mangsa boleh bertanya tanpa dihakimi, menilai pilihan dan dirujuk kepada perkhidmatan berkaitan.
Menurut Nancy, pelbagai program kesedaran dilaksanakan sepanjang tahun di semua negeri bagi membantu wanita mengenali hak mereka, mendapatkan bantuan dan membina semula kehidupan, terutama bagi mereka yang menjadi mangsa keganasan rumah tangga atau berdepan perceraian. Peningkatan jumlah kes yang dilaporkan, katanya, tidak semestinya bermakna keganasan semakin berleluasa, tetapi boleh menunjukkan lebih ramai mangsa mula sedar hak dan berani mendapatkan bantuan. Ini perkembangan positif yang perlu disokong, bukan dijadikan alasan menuduh institusi keluarga semakin “rosak”.
Komitmen Kerajaan Penting, Tetapi Keberanian Mangsa Lebih Menentukan
KPWKM jelas menunjukkan komitmen menangani isu keganasan terhadap wanita melalui bantuan kewangan, rumah transit dan rangkaian sokongan yang lebih tersusun. Namun, sekuat mana pun dasar, ia tidak akan mengubah apa-apa jika mangsa terus dipersalahkan, dipaksa “sabar demi anak” dan ditakut-takutkan dengan stigma perceraian. Di sinilah keluarga, jiran, rakan sekerja dan komuniti agama perlu jujur: menutup aib bukan alasan membiarkan nyawa terancam.
Akhirnya, bantuan kewangan mangsa hanyalah alat; keberanian untuk melangkah keluar datang daripada mangsa sendiri, disokong oleh masyarakat yang tidak lagi memandang ringan keganasan rumah tangga dan kawalan kewangan pasangan. Jika kita benar-benar mahu melihat perubahan, setiap orang perlu memainkan peranan – percaya kepada cerita mangsa, tunjukkan jalan ke PRISMAnita, dan ulang satu mesej penting: hidup bebas daripada keganasan adalah hak, bukan kemewahan.
