Kehilangan yang menggantung kehidupan
Kehilangan berpanjangan ialah keadaan apabila keluarga tidak mengetahui nasib insan tersayang, sedangkan urusan harian dan kewangan perlu diteruskan tanpa kepastian rasmi. Selepas banjir di Nepal pada 26 Ogos, 54 rakyat Malaysia dilaporkan hilang dan masih belum ditemukan atau disahkan nasib mereka selepas 70 hari. Tempoh menunggu ini bukan ruang kosong: bagi keluarga mangsa Nepal, setiap hari membawa kesedihan yang sama serta persoalan baharu tentang kehidupan tanpa ketua keluarga. Hani Othman, isteri Pegawai Bomba Kanan II Mohd Fakhrul Munir Mohd Isa, yang dikenali sebagai Loe Fakhrul, meluahkan kebimbangan itu dengan soalan, “Bagaimana keluarga nak teruskan hidup?” Luahan tersebut merangkum masalah yang tidak boleh ditangguhkan sehingga pencarian selesai: anak-anak tetap perlu makan, bil perlu dibayar dan keluarga memerlukan jalan untuk bertahan sementara status orang tersayang belum dipastikan.
Akaun terkunci, tanggungan terus berjalan
Kesan kewangan paling mendesak ialah terputusnya pendapatan ketika tanggungan keluarga tidak berhenti. Sebahagian mangsa ialah ketua keluarga; isteri dan anak-anak kini perlu meneruskan hidup sambil menanggung ansuran rumah, kenderaan serta bil bulanan tanpa sumber nafkah utama. Simpanan dalam akaun mangsa pula tidak dapat digunakan oleh waris selagi pemiliknya berstatus hilang, meskipun wang itu diperlukan untuk perbelanjaan harian. Keadaan ini memperlihatkan jurang dalam sistem: keluarga dianggap belum boleh mengurus harta kerana tiada pengesahan rasmi, tetapi pada masa sama diminta menanggung akibat kehilangan pendapatan. Mendapatkan perintah mahkamah untuk mengakses akaun memerlukan kos guaman ribuan ringgit, menurut Hani. Bagi keluarga yang wangnya terkunci, proses undang-undang yang mahal bukan jalan keluar mudah; ia boleh menjadi satu lagi halangan.
Ketidakpastian rasmi menyekat tuntutan
Keluarga turut berdepan kebuntuan dalam tuntutan insurans kerana sijil kematian diperlukan, sedangkan mangsa masih dikategorikan sebagai orang hilang. Hani berkata waris pernah dimaklumkan bahawa pihak berkuasa Nepal mungkin mengeluarkan sijil anggapan kematian selepas 45 hari, namun pada hari ke-70 mereka masih belum menerima pengesahan rasmi. Tanpa dokumen itu, keluarga sukar menggerakkan urusan tuntutan dan perancangan kewangan. Moratorium pinjaman selama enam bulan yang diberikan bagi sesetengah komitmen juga bukan penyelesaian kekal: Hani mempersoalkan apa yang akan berlaku apabila tempoh tersebut berakhir. Harapan agar mangsa ditemukan wajar terus dipelihara, tetapi keluarga tidak sepatutnya dipaksa memilih antara menunggu berita dengan memenuhi keperluan asas. Kepastian pentadbiran bukan perkara sampingan; ia menentukan sama ada waris boleh mengakses bantuan dan mengurus kehidupan.
Bantuan perlu tiba sebelum beban bertambah
Tindakan seterusnya perlu jelas dan berpihak kepada keluarga: pihak berkuasa serta agensi berkaitan perlu mempercepat kepastian status, menyelaraskan urusan perundangan dan insurans, serta mencari kaedah bantuan keluarga mangsa yang tidak mensyaratkan waris menanggung proses mahal sendirian. Hani merayu agar keluarga diberikan perhatian dalam urusan kewangan, perundangan dan tuntutan insurans yang masih tergantung. Keperluan itu mendesak kerana tekanan bertambah apabila simpanan tidak boleh dicapai, pendapatan utama terputus dan komitmen bulanan terus berjalan. Tempoh moratorium enam bulan memberi sedikit ruang kepada sesetengah keluarga, tetapi pihak berkaitan perlu menerangkan langkah selepas tempoh itu tamat. Kesimpulannya, selepas 70 hari, keluarga 54 rakyat Malaysia hilang tidak patut dibiarkan menanggung ketidakpastian dan beban kewangan seorang diri. Harapan untuk menemukan mangsa mesti disertai bantuan segera serta proses rasmi yang mengambil kira keperluan hidup waris.
