Keselamatan sekolah: lebih daripada pagar, CCTV dan pengawal
Keselamatan sekolah ialah gabungan perlindungan fizikal, psikologi dan prosedur yang meliputi pelajar, guru, pentadbir serta persekitaran pembelajaran, yang bertujuan mencegah jenayah, kemalangan dan salah laku sambil membina budaya saling menghormati, pengawasan berkesan dan akauntabiliti di setiap sudut kawasan pendidikan. Dalam beberapa bulan kebelakangan ini, pelbagai insiden jenayah melibatkan pelajar, termasuk pembunuhan, rogol, buli dan kegiatan gengsterisme, telah menggoncang keyakinan masyarakat terhadap sekolah sebagai tempat paling selamat untuk anak-anak mereka. Apabila beberapa kejadian melibatkan kematian di sekolah turut dilaporkan, persoalan besar pun timbul: adakah sistem keselamatan sekolah kita rosak pada akar, bukan sekadar bocor pada pinggiran? Sudah tiba masanya kita mengakui bahawa pagar tinggi dan kamera bukan jawapan, sebaliknya reformasi sistem pendidikan yang mengangkat keselamatan sebagai teras, bukan lampiran.
Tuntutan Suruhanjaya Siasatan Diraja: isyarat kecemasan, bukan ritual birokrasi
Apabila seorang profesor madya undang-undang mencadangkan penubuhan Suruhanjaya Siasatan Diraja (RCI) untuk menyiasat tahap keselamatan di semua institusi pendidikan, itu petanda jelas bahawa masalah yang dihadapi bukan lagi terpencil atau rutin. Beliau menegaskan insiden berat seperti pembunuhan, rogol, buli dan gengsterisme menuntut langkah menyeluruh bagi memastikan keselamatan pelajar, tenaga pengajar dan anggota pentadbiran diberi keutamaan. Penubuhan RCI di bawah Akta Suruhanjaya Siasatan 1950 dengan perkenan Yang di-Pertuan Agong bukan sekadar proses menulis laporan panjang; ia seharusnya menjadi mekanisme akauntabiliti nasional yang mengheret kelemahan dasar, pelaksanaan dan pengawasan ke ruang terbuka. "Penubuhan RCI penting supaya rakyat berasa yakin dan percaya terhadap keseriusan pihak kerajaan untuk mengambil segala langkah yang perlu," tegas beliau. Tanpa kejujuran politik dan kesediaan untuk menerima cadangan sukar, RCI akan tinggal sebagai simbol tanpa gigi.
CCTV tidak boleh menggantikan dasar pengawasan, guru berwibawa dan pengesanan awal
Seruan untuk merombak dasar pengawasan sekolah, pengupayaan guru dan sistem pengesanan awal ancaman datang daripada sayap belia parti politik, tetapi hakikat yang dibawa melangkaui sempadan partisan. Apabila 2,889 kes salah laku buli direkodkan pada 2025, angka itu bukan statistik kering; ia bukti kegagalan budaya dan struktur yang sepatutnya melindungi murid. Kamera dan prosedur disiplin ad hoc tidak mampu menggantikan guru yang dilatih untuk membaca isyarat awal, pentadbir yang proaktif dan sistem pelaporan yang pelajar percaya. Setiausaha pergerakan tersebut mengingatkan, "Adakah sekolah masih lagi selamat? Ini adalah satu tamparan besar, a wake-up call". Pendekatan seluruh negara yang merangkumi pihak kementerian, ibu bapa, sekolah, agensi keselamatan, serta pengawal kandungan digital dan media sosial perlu diterjemah kepada tindakan nyata: protokol jelas, latihan berkala, serta keberanian untuk mengakui apabila sesuatu sekolah gagal menjaga perlindungan pelajar.
Infrastruktur dan budaya sekolah: risiko senyap yang menanti tragedi
Perbahasan tentang keselamatan sekolah sering berhenti pada isu jenayah dan buli, sedangkan ancaman sebenar turut bersarang dalam infrastruktur dan budaya harian yang jarang diteliti. Tanjakan curam, binaan tambahan yang tidak diperakui, pintu kecemasan yang berkunci, sudut gelap di koridor asrama – semua ini boleh mengubah insiden kecil menjadi tragedi yang tidak boleh diundur. Apabila pemimpin pendidikan menuntut langkah menyeluruh dan keutamaan kepada keselamatan pelajar, guru serta pentadbiran, mesej yang terpendam ialah: sekolah dan asrama mesti dinilai sebagai ekosistem lengkap, bukan set ruang berasingan. Reformasi sistem pendidikan yang jujur tentang keselamatan akan berani menetapkan piawaian infrastruktur sekolah selamat, mengaudit protokol keselamatan asrama, dan mengikat pengetua serta pengelola asrama kepada tanggungjawab perundangan, bukan sekadar garis panduan lembut yang mudah diabaikan.
Menuju reformasi: keselamatan sebagai syarat sah sistem pendidikan
Kegagalan memastikan institusi pendidikan bebas daripada ancaman sudah pun menjejaskan keyakinan masyarakat untuk menghantar anak-anak mendapatkan pendidikan, di samping mengancam reputasi pendidikan negara. Jika kita jujur, sistem hari ini hanya layak digelar sah apabila keselamatan sekolah dan perlindungan pelajar menjadi syarat, bukan pilihan tambahan. Cadangan RCI, gesaan reformasi dasar pengawasan, pengupayaan guru, pengesanan awal ancaman serta pendekatan seluruh negara mesti dilihat sebagai satu pakej reformasi yang tidak boleh dipecah-pecah. Kesimpulannya, sekolah yang selamat bukan hasil satu projek besar, tetapi jaringan dasar, infrastruktur dan budaya yang saling menyokong. Tanpa keberanian politik dan akauntabiliti tegas di setiap sekolah dan asrama, kita sedang mengajar generasi muda bahawa keselamatan mereka boleh digadai. Itu pelajaran paling berbahaya yang boleh lahir daripada sistem pendidikan.
