Angka yang menuntut perhatian
Dera kanak-kanak ialah perbuatan mencederakan atau menganiaya kanak-kanak secara fizikal, seksual atau emosi, dan ia boleh berlaku dalam persekitaran yang sepatutnya melindungi mereka. Sebanyak 3,581 kes penderaan kanak-kanak dalam tiga kategori itu direkodkan di seluruh negara dari Januari hingga Jun 2026. Angka tersebut meningkat daripada 1,522 kes pada suku pertama kepada 2,059 pada suku kedua. Kenaikan itu bukan sekadar perubahan dalam rekod: setiap kes membawa kesan terhadap keselamatan dan kesejahteraan seorang kanak-kanak. Pada masa sama, Jabatan Kebajikan Masyarakat merekodkan 987 kes pengabaian, termasuk kecuaian, pada suku pertama. Jumlah itu meningkat kepada 1,292 pada suku kedua, menjadikan 2,279 kes sepanjang separuh pertama tahun ini. Corak ini patut dibaca sebagai amaran bahawa perlindungan kanak-kanak tidak boleh bergantung pada tindakan selepas kejadian sahaja.
Tekanan dan kekasaran bukan alasan
Menteri Pembangunan Wanita, Keluarga dan Masyarakat, Datuk Seri Nancy Shukri, mengenal pasti tekanan ekonomi dan ketidakupayaan mengawal emosi sebagai antara faktor yang mendorong penderaan fizikal, seksual dan emosi terhadap kanak-kanak. Tekanan ekonomi keluarga boleh menambah beban harian, tetapi ia tidak menjadikan perbuatan mendera boleh diterima. Membezakan faktor risiko daripada alasan penting supaya perhatian diberikan kepada pencegahan tanpa mengaburkan tanggungjawab pelaku. Nancy turut berkata, seseorang yang dibesarkan dalam keluarga yang menganggap kekasaran sebagai kebiasaan mungkin tidak menyedari bahawa tindakannya boleh menjurus kepada penderaan. Inilah bahaya kekasaran dalam keluarga yang dinormalisasikan: tingkah laku menyakitkan boleh diwarisi sebagai cara mendisiplinkan atau meluahkan marah. Namun, kebiasaan bukan ukuran keselamatan. Orang dewasa tetap bertanggungjawab memastikan kanak-kanak tidak menjadi sasaran untuk melepaskan tekanan.
Pencegahan perlu bermula sebelum krisis
Menyalahkan tekanan semata-mata tidak cukup; masyarakat perlu memastikan bantuan dapat dicapai sebelum kemarahan berubah menjadi kekerasan. Usaha menangani penderaan memerlukan kerjasama pelbagai agensi, termasuk program kesedaran dan penyediaan rumah perlindungan untuk mangsa, menurut Nancy. Khidmat kaunseling pula boleh membantu mangsa meluahkan perasaan yang lama dipendam. Bagi kanak-kanak yang sukar menceritakan pengalaman, aktiviti seperti melukis dan berkongsi perasaan boleh membantu mengenal pasti masalah yang belum pernah dikongsikan. Langkah ini perlu disertai kewaspadaan orang sekeliling terhadap tanda bahawa kanak-kanak tidak selamat, bukan anggapan bahawa hal keluarga patut dibiarkan tertutup. Dera kanak-kanak bukan akibat yang tidak dapat dielakkan daripada kesusahan hidup atau cara seseorang dibesarkan. Tekanan mungkin menerangkan risiko, tetapi tidak menghapuskan tanggungjawab. Kesimpulannya, melindungi kanak-kanak menuntut perubahan sikap, sokongan yang mudah dicapai dan tindakan bersama sebelum penderaan berulang.
