Belanjawan Kesihatan Mental: Dari Merawat Krisis Kepada Mencegah Seawal Mungkin
Permintaan saringan kesihatan mental muda dalam belanjawan kesihatan mental merujuk kepada desakan agar peruntukan kerajaan memberi keutamaan kepada saringan awal, pencegahan krisis psikologi dan pengukuhan sokongan generasi muda serta keluarga muda melalui dana khusus, sistem pemantauan, dan tenaga kerja psikologi yang tersusun di sekolah, tempat kerja dan komuniti. Organisasi psikologi dan belia tidak lagi mahu belanjawan diterjemah sebagai angka besar yang hanya datang dalam bentuk rawatan selepas krisis meletup. Mereka mahukan titik perubahan: belanjawan sebagai pelindung, bukan pelampung kecemasan. Dengan Belanjawan 2027 akan dibentangkan, tekanan awam meningkat supaya kerajaan mengiktiraf beban kesihatan mental yang kian membesar sebagai isu struktur, bukan masalah individu yang perlu "kuatkan hati" semata-mata.
Data NHMS Tunjuk Tren Membimbangkan, Belanjawan Tidak Boleh Lagi Reaktif
Pendorong utama desakan ini ialah angka yang sukar dinafikan. Tinjauan Kebangsaan NHMS 2023 menunjukkan masalah kesihatan mental kanak-kanak 5 hingga 15 tahun melonjak daripada 7.9 peratus pada 2019 kepada 16.5 peratus pada 2023. Dalam kalangan penduduk 16 tahun ke atas, prevalens simptom kemurungan meningkat dari 2.3 peratus kepada 4.6 peratus, bersamaan sekitar sejuta orang. Angka ini bukan sekadar statistik; ia cerminan sistem yang terlalu bergantung kepada pendekatan reaktif. Menunggu sehingga murid ponteng, pekerja runtuh, atau ibu bapa hilang upaya mengurus emosi, sebelum intervensi diberi, adalah pendekatan yang mahal dan tidak berperikemanusiaan. "Negara tidak boleh terus bergantung kepada pendekatan reaktif yang hanya bertindak selepas masalah berada pada tahap kritikal". Pandangan ini wajar dijadikan garis panduan politik belanjawan, bukan kekal sebagai kenyataan media yang dilupakan.
Saringan Kesihatan Mental Wajib di Sekolah: Pelaburan Perlindungan Generasi Muda
Majlis Belia menuntut sesuatu yang radikal tetapi logik: saringan kesihatan mental berkala, sekurang-kurangnya sekali setahun, wajib untuk setiap pelajar menggunakan instrumen bersesuaian. Ini bukan budaya "label" atau menghukum, sebaliknya cara sistematik untuk mengesan awal murid berisiko, memberi penilaian lanjut, dan susulan tanpa stigma atau tindakan disiplin yang menyakitkan. Dipadan dengan cadangan menambah kaunselor, mengurangkan tugas bukan kaunseling, dan memperluas akses pegawai psikologi, sekolah boleh menjadi barisan hadapan pencegahan krisis psikologi, bukan sekadar kilang keputusan peperiksaan. Saluran aduan buli yang selamat dan intervensi awal turut disebut sebagai elemen kritikal. Jika belanjawan gagal memadan kata dengan dana, kita mengaku secara senyap bahawa tekanan dan buli hanyalah "warna warni" membesar, bukan ancaman kesihatan mental yang serius.
Sokongan Keluarga Muda: Subsidi Pengasuhan Sebagai Polisi Kesihatan Mental
Menariknya, desakan belia mengaitkan terus tekanan psikologi dengan beban ekonomi keluarga muda. Mereka menggesa subsidi yuran pengasuhan yang kini sekitar RM180 sebulan ditambah baik mengikut tahap pendapatan isi rumah. Cadangan mereka jelas: isi rumah berpendapatan kasar RM3,000 dan ke bawah menerima sehingga RM400 sebulan bagi setiap anak; RM3,001 hingga RM5,000 sehingga RM300; RM5,001 hingga RM7,000 sehingga RM200 sebulan bagi setiap anak, maksimum dua anak bawah empat tahun di taska berdaftar. Ini bukan sekadar bantuan kos jagaan; ia pengiktirafan bahawa ibu bapa yang kurang terbeban kewangan lebih berupaya memberi perhatian emosi dan keibubapaan yang sihat. Belanjawan kesihatan mental yang serius tidak boleh terpisah daripada dasar keluarga. Mengasingkan bantuan ekonomi daripada kesihatan psikologi ialah keengganan melihat bagaimana tekanan dompet menjerut minda.
Ke Arah Infrastruktur Psikologi Negara: Belanjawan Sebagai Titik Perubahan
Suara pakar psikologi menambah lapisan struktur: mereka mahu dana khusus untuk membina Infrastruktur Psikologi Negara yang menghubungkan sistem penilaian, intervensi, rujukan, susulan, data psikologi nasional dan tenaga kerja psikologi secara tersusun. Mereka juga mencadangkan sistem pemantauan kesihatan psikologi yang tidak menunggu statistik bunuh diri atau agresiviti melonjak sebelum tindakan diambil, serta pembangunan Akta Psikologi Negara bagi mengawal standard dan melindungi pengguna. Dalam belanjawan sebelum ini, peruntukan kesihatan mental khusus sekitar RM94.6 juta berbanding RM46.52 bilion kepada keseluruhan kementerian. Jurang ini membuktikan kesihatan mental masih dianggap pelengkap, bukan tonggak produktiviti dan kestabilan sosial. "Belanjawan perlu menjadi titik perubahan iaitu daripada hanya merawat masalah, kepada membina masyarakat yang lebih berdaya tahan sebelum masalah menjadi krisis". Jika kerajaan mengabaikan gesaan ini, ia bukan lagi isu kekurangan data, tetapi kekurangan kemahuan politik.
