CCTV di Sekolah: Daripada Kos Tambahan kepada Pelaburan Wajib
CCTV di sekolah ialah sistem kamera litar tertutup yang dipasang di kawasan strategik sekolah untuk tujuan rakaman, pemantauan dan pencegahan insiden, bertujuan melindungi keselamatan pelajar, guru serta warga sekolah dengan cara meluaskan liputan keselamatan yang tidak mampu dicapai oleh pengawal fizikal semata-mata. Dengan harga CCTV murah yang semakin turun, kamera CCTV sekolah kini patut dilihat sebagai pelaburan wajib, bukan lagi kemewahan tambahan. Kejatuhan kos peranti dan kemudahan mendapatkan peralatan ini mematahkan alasan bahawa sekolah tidak mampu menambah baik sistem keselamatan institusi mereka. Isunya bukan lagi “perlu atau tidak”, tetapi sejauh mana kita berani mengaku bahawa sekolah tanpa pemantauan sekolah berasaskan CCTV sedang membiarkan ruang kosong yang berbahaya. Jika kita serius tentang keselamatan pelajar, maka keutamaan bajet mesti berubah, walau dalam keadaan kewangan ketat.
Tragedi Irene Sofiya: Amaran Keras Terhadap Kelemahan Kawalan Fizikal
Isu CCTV melonjak kembali ke tengah perbahasan selepas kejadian tragis yang meragut nyawa Irene Sofiya Mohd. Khairool Faisal, 16 tahun, yang ditemukan maut di dewan sebuah sekolah di Yong Peng dan dipercayai dibunuh. Susulan itu, seorang remaja lelaki berusia 16 tahun telah ditahan reman selama enam hari untuk siasatan di bawah Seksyen 302 Kanun Keseksaan. Kejadian ini bukan kes terpencil; ia dilaporkan sebagai tragedi ketiga seumpamanya di persekitaran sekolah. Ini bukti pedih bahawa kawalan fizikal semata-mata—guru bertugas, pengawal keselamatan, rondaan manual—ada hadnya. Menurut Datuk Seri Dr. Wee Ka Siong, penambahbaikan teknologi diperlukan untuk mengimbangi kelemahan kawalan keselamatan sedia ada. Selagi kita bergantung penuh kepada manusia yang boleh leka dan penat, selagi itu sekolah kekal rapuh.
Dari Rakaman kepada Pencegahan: CCTV sebagai ‘Garis Pertahanan Pertama’
Ramai masih melihat kamera CCTV sekolah sebagai alat yang hanya “tengok balik rakaman selepas kejadian”. Hakikatnya, CCTV yang berfungsi ialah garis pertahanan pertama, bukan terakhir. Kamera CCTV boleh menjadi faktor penghalang kepada pihak tertentu daripada berhasrat melakukan salah laku kerana mereka sedar pergerakan dirakam. CCTV bukan sekadar alat merakam kejadian, tetapi elemen pencegahan, membantu pihak sekolah memantau pergerakan dan menjadi bukti jika sesuatu yang tidak diingini berlaku. Apabila pelajar tahu kawasan sunyi, laluan belakang, tangga dan kantin berada dalam pemantauan sekolah, budaya takut-takut membuli, mengugut atau berlegar tanpa tujuan juga berkurang. Anak-anak dihantar ke sekolah untuk belajar, bukan untuk berdepan ketakutan dan keganasan. Menolak pemasangan CCTV pada kadar harga sekarang bermakna kita sengaja membiarkan peluang pencegahan yang jelas di depan mata.
Harga Turun, Liputan Naik: Strategi Memaksimumkan Setiap Kamera
Apabila harga CCTV murah dan peranti lebih mudah diperoleh, sekolah tidak lagi perlu mengehadkan pemasangan kepada beberapa lokasi utama sahaja. Sekolah boleh menambah kamera di kawasan terselindung atau jauh daripada laluan utama, yang selama ini menjadi titik buta pemantauan sekolah. Tambahan pula, sekolah tidak memerlukan sistem terlalu canggih untuk memberi kesan; sistem sederhana dengan susun atur kamera yang bijak sudah cukup menyukarkan ruang pergerakan pelaku salah laku. Ini membuka peluang mengoptimumkan liputan keselamatan dengan kos lebih rendah berbanding tahun-tahun lalu, terutama jika sistem sedia ada dinaik taraf secara berfasa. Namun, strategi pemasangan mesti berasaskan risiko: tangga, dewan, laluan belakang, tandas berdekatan dan kawasan sunyi wajar mendahului pejabat berhawa dingin. Setiap kamera perlu dikira sebagai “mata tambahan” yang mengisi jurang kawalan manusia.
Dari Audit ke Tindakan: Tanggungjawab Bersama, Bukan Sekadar Menyalahkan
Perdebatan tentang CCTV di sekolah tidak boleh berhenti pada “siapa salah”. Pihak sekolah dan kementerian digesa melakukan audit menyeluruh terhadap sistem CCTV sedia ada; jika tidak berfungsi, ia mesti dibaiki segera, jika liputan tidak cukup, kamera perlu ditambah, dan jika sistem usang, ia diganti dengan teknologi lebih sesuai. Kamera olok-olok tidak lagi boleh diterima pakai. Pada masa sama, Persatuan Ibu Bapa dan Guru digesa lebih proaktif membantu mengenal pasti lokasi berisiko, menggerakkan sumbangan dan mencari penyelesaian bersama. Menunggu tragedi baharu sebelum bertindak adalah sikap cuai yang sukar dimaafkan. Kajian mendalam tentang ketiadaan CCTV di kawasan sekolah yang disokong oleh pihak legislatif perlu diterjemah kepada tindakan, termasuk dibahas di Parlimen. Keselamatan pelajar bukan slogan; ia ukuran jujur sejauh mana kita berani mendahulukan perlindungan berbanding alasan bajet.
