Percanggahan kenyataan mencetuskan pertikaian
Pertikaian peruntukan pembangunan luar bandar ialah perdebatan tentang sama ada projek yang dibatalkan atau dibiayai semula menyebabkan peruntukan bagi kawasan tertentu terjejas. Isu ini meletus di Dewan Rakyat apabila kenyataan berbeza mengenai projek Sabah Sarawak dan kawasan luar bandar lain menimbulkan persoalan tentang penjelasan kerajaan.
Minggu sebelumnya, Timbalan Perdana Menteri merangkap Menteri Kemajuan Desa dan Wilayah, Ahmad Zahid Hamidi, mendakwa beberapa projek pembangunan luar bandar bagi 2026 di Sabah dan Sarawak dibatalkan walaupun peruntukan telah disediakan. Ketika perbahasan peringkat jawatankuasa Rang Undang-Undang Perbekalan 2027, Chong Zhemin (PH-Kampar) membangkitkan dakwaan bahawa keterangan Zahid bercanggah dengan penjelasan Menteri Kewangan II, Amir Hamzah Azizan.
Menurut Zhemin, Zahid sebelum ini menjawab bahawa tiada projek dikorbankan, sedangkan penjelasan Amir Hamzah menyatakan pengagihan semula melalui Notis Perubahan boleh mengurangkan peruntukan program lain apabila dana ditambah kepada Program Jalan Luar Bandar. Percanggahan itu wajar dijelaskan dengan segera: bagi masyarakat yang menunggu kemudahan asas, kekeliruan tentang projek yang diteruskan atau terjejas bukan soal semantik.
Rayer membangkitkan tuduhan sabotaj
RSN Rayer (PH-Jelutong) mempersoalkan sama ada Zahid cuba mensabotaj kerajaan MADANI. Hujahnya, kenyataan bahawa projek luar bandar di Sabah, Sarawak dan Semenanjung terjejas boleh memberi gambaran bahawa kerajaan tidak prihatin terhadap masalah infrastruktur, sedangkan Amir Hamzah dilaporkan berkata tiada pemotongan atau penarikan peruntukan dibuat.
Kesan pertikaian ini melangkaui pertukaran kata-kata antara ahli politik. Rayer berkata polemik tersebut mencetuskan kemarahan dalam kalangan orang ramai di Sabah dan Sarawak terhadap kerajaan. Apabila kenyataan tentang pembatalan projek dan penjelasan tentang peruntukan tidak sehaluan, penduduk sukar mengetahui sama ada pembangunan yang dijanjikan masih berjalan. Maka, penjelasan bersandarkan rekod dan butiran projek lebih berguna daripada sindiran yang menghangatkan suasana.
Rayer mempertahankan tuduhannya walaupun dibantah; beliau turut mendakwa Zahid bersekongkol dengan pembangkang untuk mensabotaj kerajaan. Namun, perkataan “sabotaj” membawa tuduhan berat dan tidak dengan sendirinya membuktikan niat. Pertikaian ini patut diselesaikan melalui fakta tentang projek dan peruntukan, bukan andaian politik yang menambah kekeliruan.
Tuntutan tindakan dan bantahan di Dewan Rakyat
Zhemin meminta Zahid dirujuk kepada Jawatankuasa Hak dan Kebebasan Parlimen atas dakwaan mengelirukan Dewan Rakyat, dengan membangkitkan Peraturan Mesyuarat 36(12). Yang Dipertua Dewan Rakyat, Johari Abdul, tidak memanggil menteri untuk memberi penjelasan seperti diminta; beliau sebaliknya menyarankan supaya usul dikemukakan agar perkara itu boleh dibahaskan dan dibawa kepada pihak berkaitan. Rayer juga diminta mengemukakan usul jika mahu kenyataan Zahid dirujuk kepada jawatankuasa tersebut.
Ahli Parlimen PN-Arau, Shahidan Kassim, membantah penggunaan istilah “sabotaj” dan menyifatkannya sebagai tuduhan berat terhadap seorang timbalan perdana menteri. Ahli Parlimen BN-Kinabatangan, Mohd Kurniawan Naim Moktar, turut mencabar dakwaan itu dengan mempersoalkan di mana sabotaj berlaku. Pertelingkahan tersebut menunjukkan bagaimana isu peruntukan bertukar menjadi pertikaian tentang tatacara dan bahasa di Dewan Rakyat.
Usul kini menjadi saluran yang dicadangkan untuk membawa dakwaan percanggahan itu ke perbahasan dan pertimbangan jawatankuasa. Langkah tersebut lebih wajar daripada membiarkan tuduhan bersilang tanpa keputusan yang jelas. Yang perlu didahulukan ialah penjelasan terbuka tentang projek mana yang dibatalkan, bagaimana pengagihan semula dibuat dan sama ada peruntukan asal kekal.
Penjelasan, bukan tuduhan, perlu menjadi penamat
Kontroversi ini berpunca daripada persoalan yang boleh diuji: adakah projek luar bandar dibatalkan, dan adakah pengagihan semula dana mengurangkan peruntukan program lain? Zhemin merujuk jawapan Zahid dalam Hansard dan membandingkannya dengan penjelasan Amir Hamzah, lalu menuntut siasatan melalui saluran Parlimen. Pertanyaan itu patut dijawab berdasarkan rekod, bukan dibiarkan tenggelam dalam pertelingkahan.
Pada masa sama, tuduhan sabotaj oleh Rayer dan bantahan Shahidan tidak menggantikan kewajipan untuk menerangkan status projek kepada rakyat. Jika Zahid dirujuk kepada Jawatankuasa Hak dan Kebebasan, proses itu perlu menilai sama ada kenyataannya mengelirukan Dewan; ia bukan bukti awal bahawa dakwaan sabotaj benar.
Kesimpulannya, kerajaan perlu menyelaraskan penjelasan tentang projek Sabah Sarawak dan program luar bandar, manakala ahli Parlimen perlu membawa dakwaan mereka melalui usul serta bukti. Itulah jalan paling bertanggungjawab untuk memulihkan keyakinan: jelaskan nasib projek, periksa percanggahan, kemudian biarkan proses Dewan Rakyat menentukan tindakan.
