Ilmu tidak terhenti apabila kehidupan semakin sibuk
Pembelajaran sepanjang hayat ialah usaha berterusan menambah ilmu dan memperbaiki diri, tanpa mengira usia, pekerjaan atau tanggungjawab keluarga. Hasrat Che Puan Sarimah Ibrahim mengejar PhD menunjukkan bagaimana prinsip itu boleh hadir dalam kehidupan yang padat. Pelakon dan pengacara berusia 48 tahun itu berkongsi bahawa beliau menyambung pengajian menerusi Harvard Medical School walaupun terus bekerja dan membesarkan anak. Beliau menyatakan impian untuk mencapai tahap PhD masih ada, selepas menamatkan ijazah sambil bekerja. Perkongsian itu dibuat ketika ditemui di Anugerah Melodi Terhangat 2026 di Shah Alam. Nilai kisah ini bukan pada nama institusi semata-mata, tetapi pada pendirian bahawa kemahiran dan pengetahuan perlu terus diperkaya. Dalam dunia yang mudah mengaitkan kemasyhuran dengan keselesaan, Sarimah memilih untuk menekankan bahawa ilmu tetap penting dan peluang belajar tidak semestinya tamat selepas seseorang memperoleh ijazah.
Teladan yang boleh dilihat anak
Sarimah menyebut bahawa anak perempuannya, Tunku Sofia Najihah, berusia tujuh tahun, tidak pernah melihat ibunya belajar untuk ijazah kerana pengajian itu selesai sebelum anaknya lahir. Kini, beliau mahu anaknya menyaksikan sendiri proses belajar dan kesungguhan yang diperlukan. Itulah inti pendidikan berkelanjutan keluarga: ilmu bukan sekadar nasihat yang disampaikan kepada anak, tetapi juga pilihan yang boleh ditunjukkan melalui rutin ibu bapa. Sarimah mahu menjadi ibu bapa contoh teladan dengan menunjukkan bahawa imej glamor bukan alasan untuk berhenti menuntut ilmu. Namun, contoh itu wajar difahami sebagai niat dan nilai yang ingin disampaikan, bukannya jaminan bahawa anak akan memilih laluan akademik yang sama. Inspirasi anak melalui belajar boleh bermula dengan melihat orang dewasa terus bertanya, membaca dan berusaha, sambil memberi ruang kepada anak membina minat serta haluannya sendiri.
Pengajian mengikut rentak kehidupan
Sarimah tidak menggambarkan perjalanan akademiknya sebagai laluan pantas. Beliau mengikuti pengajian secara berperingkat menerusi Harvard, mengambil satu subjek demi satu subjek, dan bercadang menyambung pengajian bersama institusi tempatan. Ketika ini, tumpuannya termasuk hormon dan fisiologi, khususnya perubahan pada tubuh wanita; selepas itu, beliau merancang menyambung subjek psikologi, yang turut mempunyai peperiksaan. Pendekatan berperingkat ini lebih meyakinkan daripada gambaran bahawa seseorang perlu menyelesaikan semua perkara serentak. Kerjaya seninya masih berjalan, dan beliau berkata sudah biasa memegang skrip di satu tangan serta buku di tangan yang lain. Apabila penggambaran bermula, pengajian boleh direhatkan seketika sebelum disambung semula. Beliau turut menyatakan rutin mengimbangi kerja dan belajar itu sudah dilakukan sejak 2009. Ini contoh keseimbangan karir dan pelajaran yang dibina melalui pelarasan masa, bukan jadual yang sentiasa sempurna.
Contoh yang jujur lebih bermakna daripada kesempurnaan
Pengajaran paling berguna daripada kisah Sarimah bukan bahawa ibu bapa perlu mengejar PhD, tetapi bahawa proses belajar boleh disesuaikan dengan keadaan masing-masing. Beliau mengakui penggambaran bergantung pada jadual pengarah dan pihak produksi, sementara tanggungjawab sebagai ibu tetap perlu diurus. Maka, gambaran yang sampai kepada anak bukan kehidupan tanpa gangguan, tetapi usaha menyusun masa dan kembali kepada pengajian selepas kerja selesai. Perkara itu menjadikan kisah ini lebih dekat dengan realiti keluarga berbanding slogan bahawa semua perkara boleh dicapai tanpa pengorbanan. Pada masa yang sama, ibu bapa perlu berhati-hati agar teladan tidak bertukar menjadi tekanan atau ukuran kejayaan yang dipaksakan kepada anak. Kesimpulannya, Sarimah memperlihatkan bahawa pendidikan boleh terus menjadi sebahagian daripada kehidupan dewasa. Nilai teladannya terletak pada kesediaan belajar dan menunjukkan usaha itu dengan terbuka, bukan pada gelaran akademik sebagai satu-satunya penanda kejayaan.
