Keselamatan ialah syarat asas penggunaan AI
Keselamatan siber AI ialah usaha melindungi sistem kecerdasan buatan, data yang digunakan serta rangkaian yang menyokongnya daripada serangan, penyalahgunaan dan gangguan operasi. Apabila AI semakin digunakan oleh kerajaan, perniagaan dan perkhidmatan awam, keselamatan bukan kerja tambahan yang boleh ditangguhkan; ia menentukan sama ada orang ramai boleh mempercayai teknologi itu. Keperluan ini mendesak kerana penjenayah siber menggunakan AI untuk menghasilkan penipuan yang lebih meyakinkan, mengautomasikan serangan dan menyasarkan organisasi dengan lebih pantas serta pada skala lebih besar. Bagi pengguna biasa, penipuan yang kelihatan tulen boleh menyukarkan usaha mengenal pasti mesej atau permintaan palsu. Pada masa sama, hubungan yang semakin rapat antara sistem teknologi maklumat, awan dan teknologi operasi meningkatkan kesan serangan terhadap infrastruktur kritikal serta perkhidmatan penting. Maka, penggunaan AI yang boleh dipercayai memerlukan perlindungan data, pemantauan dan kemahiran keselamatan yang dibina bersama-sama sistem itu.
Aspirasi Negara AI 2030 bermula dengan bakat tempatan
Sasaran Negara AI 2030 tidak akan tercapai dengan pelaburan dan penyelidikan semata-mata. Menteri Sains, Teknologi dan Inovasi, Datuk Chang Lih Kang, menegaskan pembangunan teknologi berdaya saing turut bergantung pada modal insan. Beliau menyampaikan perkara itu ketika merasmikan Sidang Kemuncak Keselamatan Siber AI 2026 anjuran LGMS Bhd, yang turut menyaksikan pelancaran lima penyelesaian keselamatan tempatan. Penyelesaian itu merangkumi penilaian keselamatan aplikasi AI dan model bahasa besar (LLM), alat semakan kod sumber NOVA, pemantauan berterusan SPECTA, pengurusan permukaan serangan berasaskan AI dan platform penyamaran generasi baharu. Namun, produk sahaja tidak cukup. Malaysia perlu membangunkan bakat keselamatan digital dan memastikan pasukan sedia ada mampu bekerja dengan AI, automasi serta persekitaran digital yang makin rumit. Kerjasama universiti, institusi penyelidikan, agensi kerajaan dan industri juga perlu menghasilkan kemahiran yang boleh digunakan untuk menangani ancaman baharu, bukan sekadar memenuhi keperluan latihan di atas kertas.
Kepercayaan memerlukan kepakaran, bukan slogan
Bagi syarikat, keselamatan siber yang lemah boleh menambah risiko ketika AI disepadukan ke dalam operasi. Cabarannya bukan semata-mata ancaman baharu: penggunaan pelbagai alat keselamatan yang tidak saling berhubung boleh mewujudkan jurang pemantauan, melambatkan tindak balas dan menambah beban pasukan sedia ada. Oleh itu, organisasi perlu melihat dengan jelas pengguna, peranti, aplikasi, data dan kelemahan keselamatan mereka, selain mengukuhkan tadbir urus identiti yang turut meliputi aplikasi, peranti serta ejen AI. Di sinilah pengembangan kepakaran tempatan patut menjadi keutamaan dasar dan industri. Tadbir urus AI yang bertanggungjawab mesti berjalan seiring dengan perlindungan teknikal dan pengawasan manusia. Bakat tempatan yang mahir dalam AI dan keselamatan siber juga boleh membantu syarikat Malaysia membina teknologi sendiri serta mengembangkan kepakaran khusus. Kesimpulannya, adopsi AI aman bukan hasil daripada kecanggihan teknologi sahaja. Ia bergantung pada tenaga mahir yang mampu menguji, memantau dan melindungi sistem sepanjang penggunaannya.
