Kesiapsiagaan graduan: bila keyakinan pelajar melampaui realiti
Kesiapsiagaan graduan merujuk kepada sejauh mana pelajar yang menamatkan pengajian mempunyai gabungan pengetahuan, kemahiran teknikal, kecekapan insaniah dan pengalaman praktikal yang mencukupi untuk menyumbang dengan berkesan kepada organisasi dalam tempoh masa yang munasabah selepas memasuki alam pekerjaan buat kali pertama, tanpa memerlukan tempoh penyesuaian yang terlalu panjang atau bimbingan yang sangat intensif daripada majikan. Tinjauan REHDA Institute Youth Initiative (RIYI) 2026 jelas menunjukkan jurang pelajar majikan yang membimbangkan. 41.6% pelajar percaya mereka boleh mula memberi sumbangan bernilai dalam masa satu hingga tiga bulan, tetapi hanya 2.9% majikan bersetuju dengan jangkaan itu. Ini bukan sekadar perbezaan angka; ia petanda bahawa pelajar menilai diri berdasarkan tugasan universiti, manakala majikan menilai berdasarkan tekanan pasaran dan sasaran produktiviti. Selagi kedua-dua dunia ini tidak bercakap bahasa yang sama, graduan akan terus terperangkap di tengah-tengah – yakin pada CV, tetapi goyah apabila berdepan KPI sebenar.
Apa yang tersirat di sebalik angka: jurang persepsi yang tidak boleh disapu bawah karpet
Data RIYI menunjukkan pelajar merasakan diri mereka jauh lebih bersedia berbanding penilaian industri. 62.0% pelajar berpendapat universiti telah menyediakan mereka dengan baik untuk memasuki alam pekerjaan, sedangkan hanya 32.3% majikan bersetuju bahawa universiti tempatan menyediakan graduan secukupnya untuk menghadapi realiti di tempat kerja. Petikan ini boleh diringkaskan begini: “Universiti memberi asas, tetapi majikan tidak yakin asas itu cukup tebal untuk menampung beban kerja.” Jurang persepsi ini menimbulkan beberapa persoalan pedas. Adakah kurikulum masih terlalu berpusatkan peperiksaan? Adakah pelajar tersilap membaca pasaran, menganggap penguasaan teori sudah memadai sebagai kompetensi kerja masa depan? Atau adakah majikan meletakkan jangkaan yang tinggi tanpa menjelaskan secara telus apa bentuk sumbangan bernilai yang mereka mahu daripada graduan baharu? Tanpa kejujuran kedua-dua pihak, debat mengenai kebolehpasaran graduan akan kekal retorik tanpa perubahan sebenar.
AI, RMK13 dan tekanan baharu terhadap kompetensi kerja masa depan
Era kecerdasan buatan menjadikan jurang pelajar majikan lebih tajam. Laporan RIYI menonjolkan bahawa walaupun 76.4% pelajar menyatakan mereka kerap menggunakan alat AI, 50.0% majikan menjangkakan AI akan mengurangkan jumlah jawatan peringkat permulaan dalam tiga tahun akan datang. Dengan kata lain, pelajar berasa 'celik AI', tetapi majikan melihat AI sebagai pengganti sebahagian kerja graduan baharu. RMK13 pula meletakkan AI dan pendigitalan sebagai teras peralihan ekonomi serta menggariskan keperluan kerjasama sektor awam, industri dan akademia untuk melengkapkan bakat dengan kemahiran teknologi termaju. Dalam konteks ini, kompetensi kerja masa depan tidak lagi sekadar kebolehan menggunakan perisian; ia menuntut pertimbangan praktikal, keupayaan menyelesaikan masalah dan kebolehsuaian yang sukar dibina hanya melalui kuliah. Jika universiti terus bergerak perlahan, pasaran kerja akan dibentuk oleh teknologi dan polisi seperti RMK13, bukan oleh silibus.
Kerjasama universiti-industri: daripada slogan kepada model konkrit di kampus
Kerjasama universiti industri sering diulang dalam pelan strategik, tetapi contoh konkrit menunjukkan bagaimana jurang boleh ditutup. Program RIYI menghimpunkan 50 pelajar daripada 21 universiti bersama pemimpin industri untuk memberi pendedahan langsung mengenai jangkaan tempat kerja, pembangunan kerjaya dan kemahiran yang diperlukan dalam ekonomi yang dipacu teknologi. Program bimbingannya pula membenarkan pelajar menerima maklum balas terus tentang perancangan kerjaya dan jangkaan sebenar di tempat kerja. Di pihak lain, skim campus@celcomdigi menjadikan kerja industri sebahagian daripada ijazah, bukan sekadar latihan industri sekali lalu. Pelajar tahun kedua menyelesaikan cabaran perniagaan sebenar, manakala pelajar tahun akhir menjalani residensi di kampus syarikat, menyertai projek sebenar sebagai sebahagian pengajian mereka. Bagi pelajar yang menimbang tempat belajar, hakikatnya jelas: ijazah di universiti rakan kongsi boleh datang bersama pengalaman berstruktur dalam sebuah syarikat teknologi besar sebelum bergraduat. Ini tepat jenis pengalaman yang sering 'diminta tetapi jarang diberi' oleh majikan pertama.
Ke hadapan: pelajar perlu jujur menilai diri, industri mesti hadir di bilik kuliah
Maklum balas RIYI turut berkait dengan sasaran RMK13 untuk meningkatkan produktiviti buruh sebanyak purata 3.6% setahun antara 2026 hingga 2030. Jika graduan terus masuk ke pasaran dengan kompetensi kerja masa depan yang tidak sejajar, sasaran ini akan sukar dicapai. RMK13 mencadangkan skim latihan industri berbayar secara wajib dan pembelajaran berasaskan permintaan industri melalui kerjasama universiti awam serta sektor swasta. Ini bukan tambahan kosmetik, tetapi tulang belakang untuk menjadikan kerjasama universiti industri satu kewajipan, bukan pilihan. REHDA Institute sendiri menyasar RIYI sebagai platform jangka panjang yang menghubungkan universiti, majikan dan bakat muda bagi memperkukuh kebolehpasaran graduan. Dalam konteks ini, pelajar tidak boleh lagi sekadar bergantung pada sijil; mereka perlu aktif mencari pendedahan industri, termasuk menyertai program seperti CD:NXT dan Young Talent Programme yang menyusun tugasan berputar, bimbingan dan projek strategik untuk graduan berpotensi tinggi. Kesimpulannya, bila pelajar berani menilai diri dengan jujur dan industri sanggup masuk ke bilik kuliah, jurang kesiapsiagaan graduan boleh dikurangkan – bukan melalui slogan, tetapi melalui pengalaman kerja yang benar-benar berlaku sebelum hari pertama bergelar pekerja.
