Teguran tentang amanah, bukan sekadar polemik
Titah Sultan Selangor ialah peringatan diraja tentang tanggungjawab mengurus amanah awam dan batas politik dalam masyarakat berbilang kaum serta agama. Dalam wawancara khas sempena 25 tahun pemerintahan baginda, Sultan Sharafuddin Idris Shah menzahirkan kekecewaan terhadap salah urus Tabung Haji dan kegiatan politik keterlaluan yang tidak menghasilkan manfaat kepada rakyat. Inti teguran ini wajar dibaca sebagai satu seruan supaya kuasa dan pengaruh digunakan untuk menyelesaikan masalah, bukan menambah ketegangan. Apabila dana yang dikumpulkan bagi tujuan ibadah dikaitkan dengan dakwaan salah urus, kesannya melangkaui soal pentadbiran: kepercayaan orang ramai terhadap institusi turut dipertaruhkan. Maka, isu akauntabiliti dan sikap ahli politik tidak boleh dipisahkan daripada kepentingan masyarakat yang mereka wakili.
Salah urus Tabung Haji menguji kepercayaan
Baginda mengingatkan bahawa Tabung Haji ditubuhkan untuk membantu umat Islam di Malaysia menabung bagi menunaikan haji di Makkah. Oleh itu, salah urus dan dakwaan penyelewengan tidak sepatutnya berlaku; dana yang diamanahkan bagi tujuan keagamaan mesti diurus dengan akauntabiliti dan tanggungjawab. Teguran ini penting kerana amanah penyimpan tidak boleh dianggap perkara sampingan atau dilindungi oleh retorik agama. Prinsip yang sama, menurut baginda, patut terpakai kepada pengurusan dana rumah ibadat semua agama dan rumah anak yatim. Ini menjadikan mesej baginda lebih luas daripada kritikan terhadap satu institusi: setiap dana yang dikumpul atas nama kebajikan atau kepercayaan memerlukan pengurusan yang telus dan bertanggungjawab. Bagi orang ramai, keyakinan hanya dapat dipelihara apabila amanah disertai pertanggungjawaban.
Politik kaum dan agama bukan jalan khidmat
Baginda menyifatkan dirinya, seperti rakyat, sudah muak dengan politik keterlaluan yang tidak mendatangkan hasil. Ahli politik di Selangor, titahnya, perlu menumpukan perhatian kepada khidmat untuk rakyat, pertumbuhan ekonomi dan perpaduan. Teguran itu bukan larangan berbeza pendapat: ahli politik tetap berhak membahaskan dasar, mengemukakan pandangan dan bersaing mendapatkan sokongan. Namun, persaingan tidak patut memperalatkan kaum dan agama, mengorbankan keharmonian atau mengheret institusi diraja ke dalam pertikaian politik. Politik kaum agama menjadi berbahaya apabila identiti masyarakat dijadikan alat untuk meraih sokongan, sedangkan keperluan rakyat—peluang untuk golongan muda, pendidikan berkualiti, pekerjaan yang baik dan perumahan mampu milik—memerlukan perhatian serta hasil yang nyata. Mengutamakan khidmat bukan slogan; itulah ukuran tanggungjawab politik.
Kata-kata pemimpin membawa akibat
Sultan Sharafuddin menyeru ahli politik supaya mengelakkan kenyataan sensitif yang boleh menyinggung pihak lain, berfikir sebelum bercakap dan tidak menjadi batu api. Baginda turut mengingatkan bahawa media sosial membolehkan sesuatu mesej sampai kepada jutaan orang dalam beberapa minit. Dalam keadaan itu, satu kenyataan tidak bertanggungjawab boleh membangkitkan emosi, menambah rasa saling tidak percaya dan mencetuskan ketegangan antara masyarakat. Amaran ini tepat pada masanya: kata-kata pemimpin bukan luahan peribadi semata-mata, kerana pengaruhnya boleh membentuk suasana awam. Kekuatan Selangor, menurut baginda, terletak pada masyarakat berbilang kaum, agama dan budaya yang telah hidup serta bekerja bersama sejak turun-temurun. Perbezaan pandangan boleh diraikan, tetapi keharmonian tidak wajar dijadikan taruhan dalam perebutan politik.
Kesimpulannya, teguran baginda menghubungkan dua tuntutan yang tidak boleh dipisahkan: dana beramanah seperti Tabung Haji mesti diurus dengan bertanggungjawab, dan politik mesti kembali kepada khidmat rakyat. Kecewa terhadap salah urus Tabung Haji dan penolakan terhadap politik yang memperalatkan kaum serta agama membawa mesej yang sama—kepercayaan awam perlu dijaga melalui tindakan, bukan retorik. Ahli politik berhak berdebat dan bersaing, tetapi tanggungjawab mereka ialah memperbaiki kehidupan rakyat serta memelihara perpaduan. Jika amanah dan kesantunan diketepikan, masyarakat yang menanggung akibatnya.
