Mengapa Bantuan Pendidikan Pelajar Asnaf Ini Penting
Bantuan pendidikan pelajar ialah sokongan kewangan terancang yang diberikan kepada pelajar berpendapatan rendah, termasuk golongan asnaf, untuk menampung kos pengajian tinggi seperti yuran, sara hidup dan kelengkapan asas supaya mereka tidak menolak tawaran universiti hanya kerana ketiadaan wang. Program bantuan sebegini bertujuan memastikan bakat akademik daripada keluarga miskin berpeluang menamatkan pengajian, sekali gus memutuskan rantaian kemiskinan melalui pendidikan tinggi.
Hakikat pahit yang perlu diakui ialah ramai pelajar berpendapatan rendah masih berada di ambang untuk menolak tawaran ke menara gading. Kisah Nur Jannatul Sofea Rusdi, 20, yang hampir menolak tawaran ke Universiti Teknologi MARA (UiTM) Shah Alam kerana kekangan kewangan, membuktikan betapa rapuh perjalanan pendidikan anak miskin apabila bantuan tidak sampai tepat pada masa. Beliau hanya berjaya menjelaskan yuran pendaftaran RM798 selepas menerima bantuan daripada Pejabat Pembangunan Negeri Kelantan (ICU JPM). Tanpa jaringan bantuan pendidikan yang lebih sistematik, ramai lagi Sofea lain mungkin terpaksa mengorbankan impian universiti sebelum sempat melangkah ke kampus.
RM22 Juta Zakat Pendidikan: Peluang Besar yang Tidak Patut Disia-siakan
Dalam konteks ini, keputusan Majlis Ugama Islam dan Adat Resam Melayu Pahang (MUIP) membelanjakan kira-kira RM22 juta untuk pelbagai bentuk bantuan pendidikan kepada pelajar di negeri tersebut bukan angka kecil, tetapi isyarat jelas bahawa akses ke universiti tidak boleh menjadi hak eksklusif golongan berada. Menurut MUIP, sebahagian dana itu disalurkan kepada pelajar daripada keluarga asnaf yang melanjutkan pengajian di Institusi Pengajian Tinggi (IPT), termasuk sumbangan awal RM2,000 kepada 20 anak asnaf cemerlang STPM yang mendapat penempatan di universiti awam.
Ini sebenarnya boleh dijadikan ‘talian hayat’ untuk pelajar yang berada dalam situasi seperti Sofea. Keluarga beliau bergantung kepada pendapatan bapa yang “kais pagi makan pagi, kais petang makan petang” dan bantuan seorang anak lain yang bekerja sebagai pencari besi buruk, sekadar cukup untuk kelangsungan hidup. Tanpa bantuan pembiayaan pendidikan tinggi yang kukuh, ibu Sofea mengakui pernah meminta anaknya menolak tawaran universiti kerana memang tidak mampu. Realitinya, biasiswa asnaf seperti yang digerakkan oleh MUIP ialah benteng terakhir sebelum kemiskinan menang dan masa depan anak miskin dikorbankan.
Bentuk Bantuan: Lebih Daripada Sekadar Yuran
Satu kesilapan besar yang sering berlaku dalam kalangan keluarga berpendapatan rendah ialah menyempitkan definisi bantuan pendidikan kepada yuran semata-mata. MUIP menunjukkan pendekatan lebih menyeluruh dengan menyediakan bantuan bulanan maksimum RM500 kepada pelajar, berdasarkan penilaian keperluan, lokasi dan kos sara hidup. Ada pelajar yang dinilai cukup dengan RM300 di kawasan kos sara hidup lebih rendah seperti Kelantan atau Terengganu, manakala mereka yang belajar di institusi di Johor memerlukan jumlah lebih tinggi kerana persekitaran yang lebih mahal.
Lebih penting, MUIP menyatakan bantuan boleh diteruskan selagi pelajar memerlukannya, termasuk pada tahun akhir apabila perbelanjaan projek sering meningkat. Ini pendekatan yang wajar dipuji kerana beban sebenar pelajar tidak berhenti selepas minggu orientasi. Malah, MUIP turut mempertimbangkan bantuan komputer riba berdasarkan keperluan dan bidang pengajian. Jika Sofea yang masih belum memiliki komputer riba untuk mengikuti pengajian ukur bangunan mendapat sokongan sebegini, jurang digital antara pelajar kaya dan miskin dapat dikecilkan. Pembiayaan pendidikan tinggi mesti melihat pelajar sebagai insan lengkap, bukan sekadar nombor matrik.
Apa yang Keluarga Berpendapatan Rendah Perlu Faham Sebelum Memohon
Keluarga berpendapatan rendah tidak boleh lagi bersikap tunggu dan lihat apabila anak mendapat tawaran ke universiti. Kisah Sofea membuktikan bahawa kebimbangan terhadap kos pengangkutan, penginapan, dan kelengkapan seperti komputer riba boleh mendorong ibu bapa menasihati anak menolak tawaran walaupun keputusan akademik bagus. Dalam keadaan sebegini, rangkaian biasiswa asnaf dan bantuan pendidikan pelajar yang ditawarkan oleh institusi zakat negeri perlu dijadikan langkah pertama yang dirujuk, bukan pilihan terakhir selepas habis ikhtiar meminjam atau mengharap sedekah jiran.
Pelajar dan keluarga juga perlu sedar bahawa bantuan bukan hanya untuk mereka yang belajar dalam negara; MUIP turut menyatakan pelajar yang mendapat tawaran ke luar negara boleh dipertimbangkan bantuan berdasarkan keperluan. Ini petunjuk bahawa pintu pembiayaan pendidikan tinggi untuk asnaf terbuka luas, asalkan permohonan dibuat dengan maklumat lengkap dan tepat. Jika keluarga terus berdiam diri kerana rasa malu atau tidak tahu, peluang yang disediakan akan berlalu begitu sahaja, sementara pelajar terpaksa ke kampus dengan persediaan ala kadar seperti Sofea yang berangkat dengan bagasi sumbangan orang ramai.
Kesimpulan: Jangan Biarkan Kemiskinan Menentukan Masa Depan Anak
Inti utama yang perlu difahami ialah kemiskinan tidak sepatutnya menjadi alasan menolak pendidikan tinggi, selagi wujud sistem bantuan pendidikan pelajar yang boleh dipercayai. Pembiayaan RM22 juta oleh MUIP untuk pelajar asnaf menunjukkan bahawa ada institusi yang sanggup berkongsi beban kewangan keluarga miskin demi memastikan anak mereka menjejakkan kaki ke universiti. Namun, bantuan ini hanya bermakna jika pelajar dan ibu bapa berani melangkah, bertanya dan memohon.
Kisah Sofea ialah amaran dan harapan serentak: amaran bahawa tanpa sokongan, pelajar berpendapatan rendah boleh terpaksa menyambung pengajian dalam keadaan serba kekurangan atau terus mengalah; harapan bahawa dengan nasihat keluarga, sokongan masyarakat dan akses kepada biasiswa asnaf, pintu universiti tetap terbuka. Akhirnya, keputusan ada di tangan ibu bapa dan pelajar sendiri: sama ada membiarkan kemiskinan menentukan masa depan, atau berjuang menggunakan setiap ruang bantuan yang telah diwujudkan khusus untuk mereka.
